İçimizdeki Bahar...

Malatya gibi bir ağaçtı ve harika görünüyordu. Sarıya direnen hafif yeşiliyle, kırmızı yapraklarının, bana bakmaktan vazgeçme sakın diye seslenmesiyle bir bahar ağacıydı... \r\n\r\nMalatya'nın duruşunu da bahara benzetmişimdir. Aslında bir şeyler gider gibi görünürken daha farklı bir canlanmayla geri döner hep. Yollar genişlesin derim sürekli ama yolların genişliğinden kaybolmuş insanların yaşadığı kentlere gidince de; Malatya'ya dönmek için gün sayarım. Merkezler çoğalsın,çarşı denilen alana sıkışmasın şu şehir derim ama yoğun ticaret eksenli,bin bir merkezli finans şehirlerine gidince; nefes almak için gözümü kapatıp Malatya'yı düşünürüm... \r\n\r\nSu deyince, şişe sular yerine çeşmelerin aktığı alanlar; Ayder Yaylası gibi derin doğa merkezlerinin içinde kaldı kabul... Yeşil,en parlak haliyle televizyonda, led ekranlarda görünüyor; doğayla arasını açalı epey oldu ona da tamam ama her şeye rağmen Malatya işte... Hangi ruh alemine dalarsak dalalım,çıkış yolu yaşadığımız yerdedir ya... O yerin dokusunda ,kültüründe ve mevsiminde... İçimizi daraltmadan yapabildiğimiz bahar sohbetlerindedir birazda hayat... Pusulası sadece kendimizi işaret etmeyen hedeflerdedir belki de yaşam ışıltıları... \r\n\r\nKendi göğümüzün üstündeki gökyüzüne bakarak, gün içinde dinlediğimiz bir şarkıyı mırıldanarak,kayıp sesleri keşfederek,çıtırdayan yaprakları dinleyerek, şiire biraz daha yaklaşarak, valizimize bilgeliği hazırlayarak devam etmek ve seyretmek... Bu şehri her bahar seyretmek daha güzel ,şehrin melodisini baharda dinlemek daha da keyifli. \r\n\r\nSesini kaybedenlerin şarkıları olamaz diyor ya Bülent Ortaçgil, bilgelerin sağır olmadığı ,doğruların sesini kaybetmediği, güzel insanlarla güzel dostlukların devam edebildiği bir mevsim geçsin ve hangi şarkıyı seviyorsanız, onunla ilgili iyi bir hikayemiz olsun... \r\n\r\nAY'IN SÖZÜ: Her şey olur,her şey büyür,her şey,geçer;hayat kalır...Bülent Ortaçgil.\r\n